Nova čitanja starih poruka

Crnogorske DNEVNE NOVINE, 27. januar 2020. pod originalnim naslovim ''Mitološke fantaziije plaćenih istoričara'' objavile su tekst  u kom  MIHAILO TERZIĆ piše o opterećenosti odnosa Srbije i Crne Gore u kontekstu aktuelnih upotreba upotreba vere i nacije 

Mihailo Terzić

Ako pod integritetom podrazumijevamo sposobnost države da stvori uslove da se sačuva dostojanstvo svih entiteta na njenom prostoru, onda je integritet demosa (građana) pretpostavka za integritet etnosa. Davati prednost etnosu bi značilo favorizovati pojedinačne posebnosti brojnijih ili dominantnijih grupacija građana, bilo po osnovu vjere, nacije ili nekom drugom obilježju.

Integritet demosa je uslov za afirmaciju i zaštitu i nacionalnog identiteta. Zar može biti slobodan bilo koji pripadnik nacije ili etnosa, ako nije slobodan kao građanin u svojoj državi? Naravno, ni demos nije nadnacionalan, ali njegov integritet obezbeđuje siguran socijalni i politički ambijent za afirmaciju posebnosti i nacionalnih identiteta. Ni u etnosu se ne iscrpljuje posebnosti nacionalnog identiteta, već samo jedan njegov bitan sadržaj.

Favorizovanje etnosa na račun građanskih i nacionalnih vrijednosti, dovodi do etnonacionalizma. J. Mostov je mišljenja, da etnonacionalizam "razara demokratiju" i blokira demokratska rješenja u odnosima demosa i etnosa.

Kada je, nedavno, ministar spoljnih poslova Srbije dijagnostifikovao "krizu identiteta" aktuelne rukovodeće političke nomenklature u Crnoj Gori, za razliku od naroda, on zapravo, otkriva prikrivenu suštinu političkih ciljeva Srbije prema prostorima na jugozapadnom Balkanu gdje žive Srbi.

Iz Dačića je, zapravo, progovorio "tamno vilajetski iracionalni realitet" lišen svijesti o stvarnosti. Kao da je juče izronio iz Filozofije palanke, omađijan prastarim mitom o Dušanovom carstvu. Pokušao je da građane Crne Gore reducira na (šatro) obespravljene Srbe u Crnoj Gori, a crnogorsku državu kao privremeno odmetnutu srpsku provinciju sa rukovodstvom bez identiteta.

Sa takvim mentalnim sklopom, Dačićev krajni domet poimanja stvarnosti je, da u Crnoj Gori pravoslavni hrišćanin može biti samo Srbin?!

I dok u njegovoj državnoj "kući" imaju problem, ne samo sa identitetom, nego i sa državnom identifikacijom neregulisanih granica, ministar se iscrpljuje, ne, kako da nešto dobro uradi za građane Srbije u Srbiji, nego, kako da nekome nešto ospori, da se posvađa sa "komšijama" i da se naslađuje nad tuđom mukom.

U konstrukciji politike Beograda prisutna je stalna tenzija patokratske aktivnosti koja ima za cilj homogenizaciju srpstva na principima Inata, Osvete i Zlobe. Ili se treba nekome osvetiti za nešto, ili vratiti nešto što je Srbima nepravedno oteto ili nekoga tužiti sudu.... Kreira se politika stvaranja beskonačnih konflikata.

Čini se, da globalni sistemi i subsistemi aktuelne države Srbije klize u neotradicionalizam i etnonacionalizam. Politička i dio intelektualnih elita Srbije, sve više "proizvode" kolektivnu etničku frustraciju, koja od Srbije, kao samoproglašenog, "garanta mira" u regionu, može postati izvor destruktivne energije i pretvoriti se u destabilizacijsko jezgro, ne samo regiona.

Naopako poimanje nacije i zloupotreba istorije, oživljava duh "paganskog kolektivizma" sa "polumitološkim fantazijama nacionalnih radnika i plaćenih istoričara" koji na prošlost gledaju sa zlopamćenjem i priželjkivanjem, da se velikosrpski mitovi i prividi pretvore u realnost. Tako se sve više stvara višak fikcija i obmana, a manjak istine o realnosti.

Sve više agresivnih frustracija, a sve manje smislenih motivacija.

Značajnu podršku politici arogantnog primitivizma daje SPC koja je posebno aktivna u Crnoj Gori. Tamo je postala pseudoduhovni, ideološki i borbeni štab za ostvarenje velikosrpskih fikcija, protiv Vizije slobodne, građanske i savremene države Crne Gore. SPC je naprečac "posrbila" pravoslavno hrišćanstvo "nesuvislom teorijom i nepostojećom praksom svetosavlja", u pravoslavlje 'srpskog stila'. Ovaj iskrivljeni oblik hrišćanskog pravoslavlja, iako je star jedva jedan vijek, više je zla nanio izvornom crnogorskom državotvornom biću, nego sve osvajačke najezde od Nemanja do Musolinija.

Ocjena Vladike Nikolaja, da je "Svetosavlje preteča nacizma" u Crnoj Gori je dobila najočigledniju potvrdu.

"Velikan etnofiletizma" Amfilohije Radović, na čelu SPC u Crnoj Gori, podmuklom slatkorječivošću, svakodnevno proizvodi duhovni toksin koji zagađuje međuvjerski i međunacionalni sklad u Crnoj Gori. Lažima o "Nebeskoj Srbiji" i tzv. Kosovskom mitu on manipuliše hrišćanima pravoslavne vjere u Crne Gore. Sumanutom "nekropolitikom" vješto spaja duhovni svetosavski etnofiletizam SPC u Crnoj Gori, sa etnonacionalizmom ideološke matrice Projekta Velikog Zla u Beogradu.

U glavama kreatora tih konstrukata rađa se geneza socijalnog Zla koja prijeti opstanku različitosti u regionu.

Prijeti novim krvoprolićem, sa elementima autogenocida!

Iz tog političko-vjerskog zagađujućeg jezgra počinje da se kreira novi politički diskurs i novi državni protokol Srbije.

Za sudbinu Crne Gore, potrebno je "novo čitanje" starih poruka, koje stižu iz Beograda. Rijetko se više, u zvaničnim govorima pominje "bratska Crna Gora", a sve češće "bratski narod" u Crnoj Gori, a kao stalni politički "fikus" uz predsjednika Srbije, kao predstavnik Srba iz Crne Gore, pojavljuje se četnički vojvoda Mandić. Nema predsjednika Savjeta Srba u Crnoj Gori. Jer, zasluge lidera DF su za Beograd impresivne; antidržavni programi DF i učešće njegovog lidera u pokušaju nasilnog rušenja ustavnog poretka u Crne Gore.

I još, DF radi po Programu ovjerenom u Beogradu, a predsjednik Savjeta Srba u Crnoj Gori, radi po crnogorskim propisima.

No, i jedne i druge plaćaju građani Crne Gore?

Jednom plaćaju Savjet, da se Srbi u Crnoj Gori ne bi osjećali ugroženim, a drugi put plaćaju DF, da Srbi u Crnoj Gori ugrožavaju ustavni poredak Crne Gore !?

Endemski oksimoron, nema što.